Αρχική » Επικαιρότητα » Πρώην σύζυγος- ισόβιος γονέας

Πρώην σύζυγος- ισόβιος γονέας

Πρώην σύζυγος- ισόβιος γονέας

 

Εκ της δικαστηριακής πρακτικής, συνάγεται ότι τα Δικαστήρια δεν είναι πανάκεια, υπό την έννοια ότι,
η έννοια της δικαιοσύνης δεν συνιστά μία αόρατη δύναμη, με τέλεια μη ανθρώπινα χαρακτηριστικά,
με αποτέλεσμα, πολλές αποφάσεις των δικαστηρίων, αντικειμενικώς να μην ικανοποιούν τους διαδίκους, ιδίως δια ζητήματα οικογενειακού δικαίου, εξ αυτού του λόγου, τυχόν πλημμέλειες θεραπεύονται, και δια της ασκήσεως ενδίκων μέσων (εφέσεις κατά οριστικών πρωτόδικων αποφάσεων, όπου εκ του νόμου οι υποθέσεις μεταβιβάζονται σε ανώτερα δικαστήρια, Εφετείο, Άρειος Πάγος).

 

Το μείζον ζήτημα, είτε ένα ζευγάρι καταλήξει προς την έκδοση διαζυγίου συναινετικά ή κατ’  αντιδικία, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσει με ενάργεια,
ότι τα τέκνα του ανήκουν και εις τους δύο γονείς, ανεξαρτήτως,
του γεγονότος ότι η σχέση μεταξύ των δύο γονέων έχει διαρρηχθεί οριστικώς και έχει επέλθει εις την μεταξύ τους σχέση αμετάκλητη διάσπαση της εγγάμου συμβίωσεως.

 

Η διατήρηση των εύθραυστων αυτών ισορροπιών και ή σύμμετρη οριοθέτηση των ετερόκλητων συναισθημάτων
(αφενός της σχέσης με τον εαυτό μας, την σχέση με την/ τον σύζυγό μας, και λυσιτελή ρύθμιση με τα τέκνα μας)
συνιστά εκ των ών ουκ άνευ, μία ασυνήθης και ακανθώδης εξίσωση,
η οποία δέον όπως επιλυθεί άμεσα και επιτακτικά.

 

Εις ένα τέτοιο σταυροδρόμι, η αποφασιστικότητα συνιστά την θεραπαινίδα του προβλήματος,
διότι κατά αυτόν τον τρόπο ο διαζευγμένος θα δρομολογήσει άνευ χρονοτριβής
την διευθέτηση των δημιουργηθέντων εκκρεμοτήτων και θα σπεύσει εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος
να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του, τούτο εάν δεν είναι εφικτό,
με έναν κύκλο διαβουλεύσεων, ασφαλώς μη χρονίζων, η λύση είναι το δικαστήριο.

 

Η παρέμβαση του Δικηγόρου, ο Θεσμικός του ρόλος καθώς και η τυχόν άμεση προσφυγή στην Δικαιοσύνη,
ενδεχομένως αρχικώς να καθίσταται « βίαιη» και απότομη,
όμως παράγει άμεσα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, διευθέτησης των σχέσεων,
διότι η έκδοση όποιας απόφασης ακόμη και μιας προσωρινής είναι εξοπλισμένη με αναγκαστική ισχύ,
τούτο σημαίνει ότι εάν δεν συμμορφωθεί ως προς την τήρηση της, ο αντίδικος, ενεργοποιείται η αστυνομία,
η Εισαγγελία, εν ολίγοις υπάρχουν εναλλακτικές δικλείδες ασφαλείας άμεσης συμμορφώσεως.

 

Άρα λοιπόν, μπορεί αρχικώς η προσφυγή εις την δικαιοσύνη να φαντάζει πολυδαίδαλη και ιδιαζόντως επαχθής
αλλά συνιστά μία εγγυημένη οριοθέτηση των σχέσεων,
άνευ χρονοτριβής ή ενδεχομένως στρατηγικά καταχρηστικές συζητήσεις οι οποίες
εν κατακλείδι αποδεικνύονται ατελέσφορες και επαναφέρουν τα ζευγάρια εις το σημείο μηδέν,
με κέρδος την απώλεια ζωτικού χρόνου, και την επισώρευση έτι περαιτέρω προβλημάτων, επί των ήδη ανεπίλυτως ενδημούντων επί μακρόν.

 

Η αφετηρία της σκέψης και της ψυχολογίας ενός διαζευγμένου δέον όπως κατατείνει εις την επανεκκίνηση της ζωής,
με όσο το δυνατόν πιο στοχευμένες και άμεσες λύσεις, τόσο ως προς τον εαυτό του
μα πρωτίστως ως προς την εξυπηρέτηση του υπέρτερου συμφέροντος των τέκνων του.

 

Άρα λοιπόν η νομική λύση τακτοποιεί ορθολογιστικά τα φαινομενικά δυσεπίλυτα και ανυπέρβλητα προβλήματα
τα οποία προκαλεί η διάσπαση της εγγάμου συμβιώσεως.

 

Η άσκηση της επιμέλειας συνιστά ένα Ιερό καθήκον και χρέος,
πρέπει να ερείδεται προς την αμιγώς εξυπηρέτηση του συμφέροντος των τέκνων (ψυχικό, ηθικό, εκπαιδευτικό, υγείας, οικονομικό),
ο γνώμονας είναι η θυσία η υπέρβαση του εαυτού μας,
διότι πλειστάκις εις την πρακτική πάμπολλοι γονείς εσφαλμένως,
αντιμετωπίζουν τα τέκνα τους ως αθύρματα, ή επιδιώκουν παιδιόθεν να τα διαποτίσουν με συναισθήματα
ούτως ώστε να τους ασκούν δυναμική επιρροή, ποδηγετώντας τα, κατά του έτερου γονέα,
κατ’  ουσίαν δηλαδή τα κακοποιούν μεθοδεύοντας τεχνηέντως  προς την αποξένωση τους από τον άλλο γονέα.

 

Η τάση αυτή επιπολάζει, διότι ο ασκών την επιμέλεια ελλόγως και αντικειμενικά ασκεί ουσιώδη επιρροή προς το τέκνο,
με το οποίο διαμένει μαζί του, ως εκ τούτου, εφόσον ασφαλώς είναι κακοήθης και κακόβουλος,
το πειθαναγκάζει, να αρνείται οιαδήποτε μορφή επικοινωνίας μαζί του (εννοώ με τον άλλο γονέα),
πολλές φορές το εκβιάζει συναισθηματικά ή το απειλεί.

 

Συνελόντι ειπείν, η χρυσή τομή, εις την προκειμένη περίπτωση, είναι η αυτοσυγκράτηση των γονέων,
η ευρεία σκέψη και τη προοπτική τους προς το μέλλον,
τόσο των ιδίων όσο και των τέκνων τους,
τα οποία επιβάλλεται να αναπτύσσονται καταλλήλως σε ένα πάση θυσία υγιές περιβάλλον,
με εκμηδενισμένα στοιχεία αντεγκλήσεων, προστριβών, διενέξεων και ερίδων, μεταξύ των πρώην συζύγων και ισοβίως γονέων.

 

Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

 

Share this post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Διαβάστε επίσης

Κατεβάστε δωρεάν με την εγγραφή σας το e-bοοκ "Οι Επιπλοκές της Επαναληπτικής Καισαρικής"

Λίγα λόγια για εμένα

0
Scroll to Top

Σημαντική

ενημέρωση

Το περιεχόμενο του παρόντος ιστότοπου είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας.