Το eimaimaia.gr  ανοίγει ένα παράθυρο μοιράσματος εμπειριών κατά τον τοκετό και δίνει βήμα σε μητέρες να μας μιλήσουν για το βίωμα τους.
Ο τοκετός είναι Ιερή στιγμή και έτσι πρέπει να την φερόμαστε, με κατάνυξη…
–Να πω και γω την δική μου ιστορία λοιπόν.
Μαθαίνω ότι είμαι έγκυος και θορυβημένη όπως ήμουν καθώς δεν το περίμενα, αποφασίζω να πάω σε γνωστό μου γυναικολόγο (μιας και δεν είχα κάποιο μόνιμο) ελπίζοντας ότι η “συγγενική” μας σχέση θα με γλυτώνε από αναίτια καισαρική μιας και είχα υπόψιν το τι συμβαίνει στην Ελλαδα μας.
Υπέροχη εγκυμοσύνη.
Πριν το ραντεβού που είχα με τον γιατρό στις 37,5 εβδομάδες, ημέρα Δευτέρα, λέω στο σύζυγό μου να έχει το νου του μη μας πει για καισαρική τελευταία στιγμή,  καθώς ήξερα ότι η 38 εβδομάδα είναι η κλασσική για προγραμματισμενες καισαρικές χωρίς αιτία.
Να σημειώσω ότι ήταν Μάιος του 2015 και είχε πολύ ζέστη. Είχαν πρηστεί τα πόδια μου, αλλά με είχε ξαναδεί και μου είχε πει ότι δεν είναι θέμα,  αλλά φυσιολογικό.
Μου λέει λοιπόν ότι θα μου κάνει κολπική εξέταση και θα πονέσω. Δεν ήξερα ότι μπορούσα να το αποφύγω. Όντως με πονάει. Μου λέει το μωρό δεν έχει εμπεδωθεί. Αμέσως μετά μου παίρνει την πίεση με υδραργυρικο πιεσόμετρο και μου λέει ότι έχω πίεση 13,5 (κάτι που δεν μπορούσα να δω). Οπότε μου λέει ότι μάλλον θα πάμε για καισαρική την επόμενη εβδομάδα. Εγώ διαμαρτυρομαι αλλά μου λέει ότι έχω οίδημα στα πόδια και έχω πρηστεί επικίνδυνα. Μου έδωσε εξετάσεις να κάνω εσπευσμένα, κυρίως για λεύκωμα στα ούρα. Πρωί πρωί την επόμενη τρέχω για τις εξετάσεις. Ταυτόχρονα παίρνει τον σύζυγο μου τηλ. Για να του πει ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη και δεν ήθελε να με αγχώσει.
Κάνω εξετάσεις: ΚΑΘΑΡΈΣ.
Παίρνω να  το πω και δεν δεχόταν τίποτα. Μου λέει καισαρική.
Μπήκα στο ίντερνετ και έψαξα. Η πίεση άνευ ουσίας. Εγώ εξαλη. Τρελή μπορώ να πω. Και κλάμα. Πολυ κλάμα. Ο σύζυγός να με πιστεύει. Παίρνω δεύτερη γνώμη,  μου λένε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Όμως. … όμως ο σύζυγός φοβόταν να αλλάξουμε γιατρό τελευταία στιγμή,  ήταν και “συγγενής”. Ήξερε ότι με αυτόν , η καισαρική ή τίποτα.
Έχει φτάσει Πέμπτη και αλλάζει ο καιρός. Κάνει κρύο και βρέχει. Τα πόδια μου πια δεν είναι πρησμένα. Η πίεση υπό παρακολούθηση δικιά μου ποτέ πάνω από 12,5 ποτέ, ακόμα και μετά από περπάτημα. Το βράδυ μας καλεί ο γιατρός και λέει “ελάτε να υπογράψετε ότι δεν φέρω ευθύνη”. Του λέω τις αλλαγές στα πόδια. Δεν με πιστεύει. Ότι θα κάνω δίαιτα χωρίς αλάτι και η πίεση φυσιολογική. Πάλι δεν το δέχεται. Ζητάω να μπω σε νοσοκομείο για παρακολούθηση μου λέει “Δεν θα βοηθήσει και δεν θα βρουν την πίεση αν ανέβει”! Λέω ναι αλλά να περιμένουμε μερικές μέρες να πάρει βάρος το μωρό και μου λέει:”Από δω και πέρα δεν παίρνει βάρος”!!!!!
Έσκυψα το κεφάλι και αποδέχτηκα τη μοίρα μου. Παρασκευή στις 38,2 εβδ. στις 11:09 άκουσα το κλάμα της.
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έφτανε η μέρα να πάω στο μαιευτήριο, θα κρατάω το μωρό μου αγκαλιά και θα κλαίω για τη βία που δέχθηκα.
Μου πήρε μήνες να πω ότι “γέννησα”. Μου φαινόταν σαν να λέω ψέμματα. 
Καλλιόπη Κουτζόγλου