Ο βίαιος τοκετός προκαλεί νοσηρότητα

Ο τοκετός αποτελεί ιερή στιγμή τόσο για το νέο άνθρωπο όσο και για την μητέρα.

 

Ιστορίες έρχονται καθημερινά στο φως, που αναδεικνύουν δυστυχώς την παθογένεια του συστήματος μαίευσις και τη νοσηρότητα που προκύπτει απο την Μαιευτική Βία  στην  οικογένεια!

Παραθέτουμε την ιστορία της Ε. Λ. αυτούσια:

~Έκανα καιρό να θυμηθώ και να βάλω σε σειρά όλα αυτά που έγιναν εκείνο το βράδυ. Την προηγούμενη νύχτα χωρίς απολύτως κανένα λόγο ένιωθα έντονα το φόβο πως θα γεννήσω. Ήμουν στις 38 εβδομάδες οπότε δεν θα έπρεπε να με πειράζει, αλλά είχα ένα ακατανόητο άγχος πώς θα γεννήσω στον ύπνο μου. Αστείο το ξέρω.

Ο γιατρός μου είχε πει σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης να ακολουθω το ένστικτο μου. Όμως κάποια στιγμή σκεφτηκα ότι παραλογιζομαι κ προσπάθησα να ηρεμίσω. Την επόμενη τηλεφωνησα στον γιατρό για να του πω πως είχα αρκετά υγρά κ μου είπε να πάω στο μαιευτήριο να κάνω μια εξετασουλα για να ξέρουμε αν είναι αμνιακό υγρό η όχι. Δύο λεπτά υπόθεση και πας σπίτι!

Εντάξει λέω και εγώ στην άγνοια μου, μιας και ήμουν εκ πεποιθήσεως ανημέρωτη γιατι ήθελα να το ‘ζησω’. Τελειώνοντας λοιπόν την εξέταση μου ζητάει η νοσοκόμα να περιμένω στο δωμάτιο το γιατρό. Ποιο γιατρό? Αφού η εξέταση ήταν αρνητική για αμνιακό. Φεύγει απο το σπίτι του να έρθει στο μαιευτήριο για μένα? Γιατί? Κατά την διάρκεια, με ξυρισαν, κάναμε και κλίσμα και όλα έτοιμα…. Εγώ ακόμα ανίδεη. Ξαπλώνω για nst, έρχεται ο γιατρός και λέει πως εχω συσπάσεις. Καλά, λέω, να πάω σπίτι και να σας καλώ όταν είναι πιο έντονες? Και βαζοντας τα γέλια μου λέει, δε φεύγεις απόψε, γεννας.
(μετά από τρία χρόνια στην δεύτερη γέννα μου κατάλαβα τι σημαίνει να χεις συσπάσεις)

Να μην τα πολυλογώ, μου έκαναν τεχνιτούς πόνους λέγοντας μου, πόσο δυνατή είμαι που δεν πονάω… Μετά μου είπαν πως θα γεννήσω το πρωί φυσιολογικα, δηλαδή περίπου σε 6 ώρες εφόσον είχα πάει από το βράδυ. Και ξαφνικά μου σπάνε τα νερά οι μαιες.

Μετά από μισή ώρα αν θυμάμαι και καλά, πονούσα πάρα πολύ και ζήτησα μέσα στην απόγνωση μου επισκληριδιο… Μετά από λίγο μου ανακοίνωσε ο γιατρός ότι πάμε καισαρική λόγω ταχικαρδιας του μωρού. Αφού δηλαδή προηγιθηκαν όλα τα παραπάνω…

Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που από την ώρα που το άκουσα άρχισα να κλαίω, και καθ όλη την διάρκεια της ένεσης της αναισθησίας, που την επαναλάμβανε 3-4φορες γιατί απο τα κλάματα με κρατούσαν 4 κοπέλες και δεν έπιανε, την στιγμή που με μετέφεραν σαν κρέας στο φορείο, την ώρα που γινόταν το χειρουργειο, μέχρι και την στιγμή που αντίκρισα το μωρό μου, που ούτε γύρισα να το κοιτάξω από μόνη μου, γιατί δεν ήξερα που πατώ και που βρίσκομαι. Μετά τα ξέχασα όλα… Μετά από λίγο καιρό ρωτούσα τον γιατρό ξανά και ξανά, γιατί…? Αλλά δεν με έπειθαν οι απαντήσεις του.

Μετά από δυόμιση χρόνια αποφάσισα να πάω σε ψυχίατρο, να πάρω άγωγη γιατί δεν ήμουν καλά και τότε άρχισα να θυμάμαι διαφορά γεγονότα από τα τελευταία δύο χρόνια που ζούσα μηχανικά και ίσως να είχα περάσει επιλόχειο κατάθλιψη, δεν μπορούσα να ξέρω με σιγουριά μετά από τόσο καιρό.

Τώρα έχουμε ένα υγιές δεύτερο παιδάκι 5 μηνών. Ημουν αποφασισμένη να
πραγματοποίησω την δεύτερη εγκυμοσύνη μου με vbac και το πάλεψα με κάθε τρόπο. Μόνο και μόνο που ανεκτισα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους που με παρακολουθησαν σε αυτή την εγκυμοσύνη έχοντας από εκείνους και τον σύντροφο μου την απόλυτη υποστήριξη , νοιώθω ευλογία!

#stop_ob_violance#me_too#eimaimaia.gr#

Υ.Γ. Αν το επιθυμείτε, μπορείτε να μας στείλετε την ιστορία τοκετού σας, για να δημοσιευθεί στο site EimaiMaia.gr, στο  email dnousia@yahoo.gr