Ανατίμηση ή επιστημονική φιλοδοξία η επίτευξη θηλασμού για τις τρανς γυναίκες;

Γράφει η Μαλαμώ Κορμπέτη, εκπ. μαία

Ο θηλασμός δεν είναι μόνο για τις cis γυναίκες (δηλαδή γυναίκες που αναγνωρίζουν ως φύλο τους αυτό που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους).
Είναι και για τις τρανς γυναίκες. Αυτό μας λέει το επιστημονικό περιοδικό Transgender Health, περιγράφοντας την πρώτη δημοσιευμένη περίπτωση τρανς γυναίκας που μπόρεσε να θηλάσει το παιδί της.
Η συγκεκριμένη γυναίκα παρήγαγε 230ml γάλατος καθημερινά, το οποίο ήταν και η αποκλειστική πηγή τροφής για τις πρώτες έξι εβδομάδες ζωής του μωρού. Σήμερα είναι έξι μηνών και συνεχίζει να θηλάζει, όχι όμως αποκλειστικά.
Προηγουμένως είχε υποβληθεί σε τρίμηνη ορμονική θεραπεία για παραγωγή γάλακτος, όπως άλλωστε γίνεται και σε γυναίκες που πρόκειται να υιοθετήσουν ή να γίνουν γονείς μέσω παρένθετης γυναίκας. Ταυτόχρονα, η γυναίκα έκανε άμελξη (χρήση θηλάστρου) καθημερινά.
Η Channa Jayasena, λέκτορας στο Κολλέγιο του Imperial, η οποία εξειδικεύεται στην
αναπαραγωγική ενδοκρινολογία, δήλωσε ότι έχει ακούσει και για άλλες τέτοιες επιτυχείς περιπτώσεις, όμως αυτή είναι η πρώτη δημοσιευμένη σε επιστημονικό περιοδικό. Προσέθεσε: «Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να συλλέξουμε αυτές τις υποθέσεις και να μοιραστούμε τη γνώση, ώστε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο για την παραγωγή γάλακτος για αυτούς τους ασθενείς, χωρίς να τους εκθέτουμε σε περαιτέρω ρίσκο για την υγεία τους» (η έμφαση δική μου). Το σχόλιό της αυτό αναφερόταν στο γεγονός ότι οι ερευνητές δεν έχουν καταλήξει εάν όλα τα φάρμακα που έλαβε η γυναίκα ήταν απαραίτητα για να επιτευχθεί η παραγωγή γάλακτος.
Η χρήση του όρου «ασθενής» χρήζει σχολιασμού σε αυτή την τοποθέτηση. Φυσικά, οι τρανς γυναίκες δεν είναι «ασθενείς», όπως λανθασμένα τις χαρακτηρίζει η κα Jayasena. Οπως όλες ξέρουμε, οι γιατροί συνηθίζουν να χαρακτηρίζουν ασθενή όποιον λαμβάνει τις υπηρεσίες τους. Και ειδικά οι έγκυες γυναίκες στην Ελλάδα, αλλά και αλλού, αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους γυναικολόγους ως άρρωστες, ως ασθενέστερες.
Οι τρανς γυναίκες αντιμετωπίζονται ως διπλά ασθενέστερες από τους γιατρούς, αλλά όχι με τον τρόπο που υπονοοεί η κα Jayasena. Κατ’αρχάς είναι λογικό να υπάρχει εξάρτηση από τον γιατρό, καθώς από αυτόν κρέμεται η επιτυχία των σωματοαλλαγών που θα κάνει μια γυναίκα ευτυχισμένη και αποδεκτή στην κοινωνία μας. Επίσης, οι γιατροί παραμένουν σήμερα πολύ μακριά από την τρανς εμπειρία και συχνά την υποτιμούν με αποτέλεσμα να κάνουν τρανσφοβικά σχόλιανα πιέζουν την γυναίκα να αλλάξει γνώμη ή να ονομάσει την μετάβαση φύλου ψυχιατρικό πρόβλημα (η λεγόμενη «δυσφορία φύλου»). Και φυσικά, οι συνεχόμενες τρανσφοβικές επιθέσεις και η στέρηση μέχρι πρόσφατα των νόμιμων εγγράφων στα τρανς άτομα σε πολλές χώρες της Ευρώπης δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι μια τέτοια ιατρική εξέλιξη είναι τόσο θετική όσο οι κοινωνίες μας μπορούν να της δώσουν αξία.
Η επίτευξη επομένως του θηλασμού για τις τρανς γυναίκες από την επιστημονική κοινότητα, όπως και κάθε τέτοια νέα ιατρική καινοτομία, δεν γίνεται παρά να πηγαίνει χέρι-χέρι με την κοινωνική ανατίμηση. Οι ερευνητικές φιλοδοξίες θα πρέπει να συνοδεύονται από τον σεβασμό. Εκτός από την τρανς κοινότητα που διεκδικεί, οι μαίες μπορούν κι αυτές να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, αναγνωρίζοντας την γονεϊκότητα των τρανς ατόμων ως ίσης αξίας με των υπολοίπων.